سوپراستار :      

تــِم ِ فیلمنامهء عمرم ، یه جور اکسپرسیونیسمه  

یه ژانر ِ تیره از مردی که درگیره مازوخیسمه    

کسی که با خودش جنگید ، کسی که مرگه فریاده  

یه مرد خیلی معمولی!  یه مرد سادهء ساده    

شاید این شعر بی رنگم آنونس ِ ساده ای باشه  

از این فیلم ِ نوآری که نخ عمرم تو دستاشه    

همون برداشت اول بود که من رو از خودت دیدی  

(لوکیشن ; یه جهان ِ سرد) ، سکوت کردی و خندیدی    

یکی فریاد زد : حرکت ! منو ، حسی به وجد آورد  

همونجا قصهء عادت توی ِ سینه ام کلاکت خورد    

می دونستم که این فیلمه ! می دونستم کجا هستم  

خودآزاری به دست عشق ;  دوباره چشمامو بستم    

جهان بی وقفه زیبا بود... منو دل غم نمی خوردیم  

برای بهترین احساس ، چه اسکارها که می بردیم...    

 تو کم کم دور شدی از من ، سقوط من مسجل شد  

اپیزودهای دوست داشتن ، به دلتنگی مبدل شد    

 سکانس خوب این قصه مثه همیشه کوتاه بود  

 موتیف ِ فیلم بعد از تو فقط بغض و تب و آه بود    

یکی داد می زنه : کات کن!! ولی من خسته مو میرم  

حواسم نیست به کارگردان! من از جون خودم سیرم    

 فلاش بک می زنم حالا ، به شبهایی که روشن بود  

 به اون روزای ِ نوستالژیک ، که نقش ِ اولش "من" بود    

"سوپر استار"  اون روزا ، تو این روزا یه شبگرده!  

برای بدترین بازی ، تمشک ها رو درو کرده....  

پ ن ۴ : آیا من از سر ِ اتفاق زنده ام هنوز؟ 

پ ن ۵ : ........

پ ن ۶ : چه بی رحمانه سکوت می کنم....

پ ن ۷: فارغ از کش و قوس های سیاسی ، دلم برای همهء بهمن قبادی های در انتظار می سوزد...  آوازهای سرزمین مادری ام چه سوزناک شده اند..