و شروع چهارمین سال از تولد تابوت ...

  همیشه به این موضوع فکر می کنم که بعد از مرگ ،  اولین کرمی که بر کالبدم خواهد افتاد می تواند

  دوست خوبی باشد یا نه!!

  امیدوارم که خوب باشد...

○                          ○                          ○

 تمام این شب ها میرم کنار کارون... روی نیمکت چوبی ای می نشینم که حدس میزنم سالها پیش فروغ

 روی آن نشسته و "رود پر شوکت" را سروده..

 حدس میزنم سید علی صالحی روی همین نیمکت برای ریرا نامه ای نوشته و حسین... حسین پناهی...

 احتمالا چه اشک ها ریخته..

 تمام این شب ها شال گردنم رو میندازم دور گردنم و کلاهم رو سرم میکنم و چکمه هامو پام میکنم و میرم

 کنار کارون...

 همه چیز رو مرور میکنم.. گاهی حرف میزنم..نه با خودم!!! با کارون... و او بدون هیچ چشم داشتی فقط

 گوش میکنه...

 تمام این شبها میرم کنار کارون.. ساعت ها می نشینم و فکر می کنم و فکر میکنم...به تو.. به

 خودم..                     

                                                         و به اینکه گناهان توبه ناپذیرم رو کجا مرتکب شدم!!

○                          ○                          ○

 امروز تولد اینجاست... این تابوت...

 گاهی من باهاش گریه کردم و گاهی شما... خیلی از کامنت های خصوصی تون رو واسه یادگاری نگه

 داشتم... گاهی با بغض شما بغض کردم و گاهی...

 وقتی از رفتن او گفتم... وقتی از خدای شما فرار کردم و به خدای جیبی ام پناه آوردم و مرا سرزنش

  کردید ... وقتی از حماقت هایمگفتم... وقتی از بانو  گفتم..  وقتی درمانده بودم و بغضم  را نوشتم...

  باور کنید  ذره ای ریا نکردم...

 اما با این وجود اگر با نوشتن خودم ، شما  را آزردم مرا ببخشید...

                                                                                           من ذاتا گناهکارم....