تبليغاتX
TABUT ... گاهنوشت های محسن شیرالی
"تــقدیم به اولــین کرمی که بعد از مـرگ بر کالبدم خواهد افتاد....."
 

 زن فریاد می زد :

                           او بیمار است

          آزادش کنید

 - مادر!!

داستان حضرت زینب

                                               قرن چندم بود؟

 

                                   

                              ○                           

 

   پیشانی بند سبز

             چند لکه ء خون بر آن!

                                     در جنگلی

                     چند شقایق روییده...

 

                              ○                           

  درختان

    در انتظار پاییز اند...

    گویا از سبز بودنشان

                               واهمه دارند...

 

                              ○                           

 

 موذن 

 اذان نمی گوید

 از آن شب که دید

 به جرم تکبیر

        سیلی خورد

             کودک همسایه....

 

                              ○                           

 

 دیگر هیچ کس نگفت "رای من کو"...

 

 وقتی کسی با ناله پرسید :

                                   "دوست من کو؟"

 

                              ○                           

 

 پ ن : پنهانی می گریم ، برای تمام شماهایی که نامتان را نمی دانم ، اما برای من می جنگید....

 پ ن : آلبوم جدید استاد محمد رضا شجریان با نام رندان مست به بازار آمد. شخصا برای حمایت از وی و به امید اینکه این آلبوم پرفروش ترین آلبوم موسیقی ما شود ، چند نسخه از آن را حتما خریداری خواهم کرد. این کوچکترین کاریست که می توانم برای این بزرگمرد متعهد انجام دهم. پیشنهاد می کنم این ایده بنده را در وبلاگهاتان قرار دهید...

درود به حنجره ای که تنها برای مردمش می خواند و از مردمش.....

                             

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 10:9  توسط محسن شیرالی  | 

 

 چشمانم درد می کنند

 

 سایه ام سرگیجه دارد

 

 پاهایم برای هم حرف در می آورند

                                        و دستهایم

                                                 از به یاد آوردن دستانت

                                                                               همچنان می سوزند....

 

 پیرامون ِ من سرشار از مردمانیست

                                                که از من هیچ ندارند  ، جز سوال

 

                                                و هیچ نمی خواهند  ،  جز جواب

 و من

 

 چشمانم را ( که درد می کنند) به سوی ِ آنها بر نمی گردانم ;

  

                                                                 زانوهایم را بغل می کنم

 

                                                               و سعی می کنم به یاد بیاورم

 

                                                                            آن روز که تو بغض کردی

 

                                                                                                     چند شنبه بود....!

 

 

                                                                                                                                      محسن شیرالی

                                                                          

 

پ ن ۱ : به تو حسودی ام میشود!  کسانی که اینجا می آیند ، به خاطر من نمی آیند! به خاطر گاهنوشت هاییست که

         برای "تو" نوشته ام....

         تو همیشه برنده بودی ، بانو...

 

پ ن  ۲: این روزهای خون و دروغ تمامی ندارند؟

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم مرداد 1388ساعت 11:5  توسط محسن شیرالی