(( باغبان غنــچه نچیــــدم زمن آزرده مشو

                                                                     پاره های جگر است این که به دامن دارم))

   این کیست که زیر پوستم پوست می اندازد و میگویندش: سلام آقا.. صبح بخیر..

   پیراهنم بوی خون میدهد..... انگار کسی دلم را خون کرده.. کسی در من میمیرد.. کسی در من جان

   میگیرد..

   می ترسم.. به جانت سوگند می ترسم..

   دستان نحیفم را بگیر.. دستانی که هیچ فالگیری از روی خطوط ناهمگون آنها به من نگفت که میروی!!

   گــلم.. سردم شده.. دستانم را مثال گذشته به دستانت بسپار..

   مثل روز غریبی که میرفتی..

   ...

   من بخود میلرزیدم و صدای دندانهایم را شنیدی.. دستان سردم را گرفتی!

   بغض کردی..

   برای من گریستی.. همین کافی بود تا من هم بگریم.. با هم یک قرن گریستیم..

    تو از بی منی و من از بی تویی..

   بیدار که شدم بوی دستانت هنوز به دستانم بود..

   میخواهم دستانم را برای یادگاری در آن آلبوم قدیمی بگذارم..

○            ○            ○

   برای خاطره هایم قفس میسازم...

   خاطره ها؟؟.. بازی کودکانه ای که دوست داشتم.

   همه خاطرات گذشته را در لفافه ای از جنس دوست داشتن گذاشته ام و باور کرده ام که : همه چیز تمام

   شد..

   ظهرهای خلوت تابستان. ظهر صلات و تن عریان مرداد ٬ هوسبازی را بر تن بیمار همه طرح انداخته بود

   اما من.. کودکانه و بی تابانه و بی محابا دوستت داشتم..

   بوق ممتد تلفن و صدایی که در آنطرف مرا به خود میخواند.. مرا میان هجاهای نامفهوم عادت پنهان

   میکرد و من صدا را در انتهایی ترین نقطه ذهنم پنهان میکردم.. هراس بلوغ که سرتاسر وجود مرا در بر

   میگرفت نتوانست لطافت جنبش احساس را در من مسدود کند...  اینچنین بود که زارت شدم..

   هذیانهای شبهای دی..  و تو که میان دعاهای من مستجاب شدی و هبوط کردی در من..

   شب گریه و تو که فقط وفقط با لبخندی که معنی اش را نمیدانستی  مرا از نو می ساختی..

(( تمام حجم ذهن ناخوشم شدی..))

   ...

   برای خاطره هایم قفس میسازم...

○            ○            ○

   پ ن : روز اولی که نوشتم فکر نمیکردم دست نوشته های گورستانی ام خواننده ای داشته باشد.. شش

   دنگ دلم را روبرویتان گذاشتم و اشک هایم را لابه لای تابوت چال کردم..

   تابوتم جای مقدسی شده...

   بین بعضی کامنتها بعضی ها گفته اند : با نوشته هایت میگرییم.. برای تقدس همین بس!!

   با این تابوت مردمانی روی این زمین یافته ام که هر از گاهی به آسمان نگاه میکنند!این است تقدسی که 

   میگویم!

   دنیای کوچک من این مردمان را کم داشت...