| تبليغات | X |
|
سقوط می کنم. دستانم را باز می کنم و به آسمان نگاه می کنم.. از سویی به آسمان نزدیک می شوم و از سوی دیگر دور... می بینی بانو؟ من حین سقوط هم شاعرم!... "م.شیرالی" * * *
منم اونکه تو رو داده به مهتاب " کسی که روتو می پوشونه تو خواب" کسی که واسه آغوش تو کم نیست می خوام یادم بره....... دست خودم نیست! تا مه راهو نپوشونده ، نگام کن "اگه رو قله سردت شد ، صدام کن" یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین ، نمی تونم بمونم.... "م.برزویی" * * * پ ن 1: اين ترانه رو ، روزي چند بار تجويز کرده ام براي خودم... شايد بشکند اين بغض لعنتي... پ ن2 : دوستان خوبم : از من به خاطر کم رنگ شدن حضورم در اين دنياي مجازي نرنجيد.. چند وقته که خيلي توي خودم هستم.. يه سري مسائل رو نمي تونم براي خودم حل کنم.. در مورد ارتباطاتم با اطرافيانم دچار اشتباهات بزرگي شده ام.. در تنهايي ِ مطلقم به اين اشتباهات که تقاص سختي براي من دارند و داشته اند مي انديشم... پ ن3:"شب از غمت اندر فراق ، روز از غمت در زاري ام - دارم عجب روز و شبي ، آن خواب و اين بيداري ام.."
|
|
+به خاک سپرده شده در
شنبه نهم خرداد 1388ساعت 14:16 توسط محسن شیرالی |
|
|
فاحشه های شهر مرا دوست دارند... من تنها مرد این شهرم که هربار آنها را به خانه ام میخوانم به جای فریاد لذت ، تنها می گریم........ و می گریم..... تا آنها با سرانگشتان نازکشان اشک هایم را پاک کنند و موهای خرمایی ام را از روی پیشانی ام کنار بزنند
و آن حس لطیف باز مرا تسخیر کند....
فاحشه های شهر مرا دوست دارند... ○ ○ ○ پ ن 1 : شدیدا کم حرف شده ام.. هیچیم نیست! نه.... انگار یه چیزیم شده... هرجا میرم نشونه های تو رو می بینم.. انگار یه نفر دستاشو دور گردنم حلقه زده و همینکه به آســـــــــــتانهء خفگی میرسم به اندازه چند نفس رهام می کنه ولی دوباره.... بانو! دلتنگی رهام نمی کنه.... پ ن 2: اولین دوست وبلاگیم رو گم کردم.... مهزاد!.. خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر کنی نگرانتم... پ ن 3: سکوت می کنم.... پ ن 4: لینک من در Facebook : اینجا کلیک کنید.
|
|
+به خاک سپرده شده در
شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 15:21 توسط محسن شیرالی |
|
|
سوپراستار : تــِم ِ فیلمنامهء عمرم ، یه جور اکسپرسیونیسمه یه ژانر ِ تیره از مردی که درگیره مازوخیسمه کسی که با خودش جنگید ، کسی که مرگه فریاده یه مرد خیلی معمولی! یه مرد سادهء ساده شاید این شعر بی رنگم آنونس ِ ساده ای باشه از این فیلم ِ نوآری که نخ عمرم تو دستاشه همون برداشت اول بود که من رو از خودت دیدی (لوکیشن ; یه جهان ِ سرد) ، سکوت کردی و خندیدی یکی فریاد زد : حرکت ! منو ، حسی به وجد آورد همونجا قصهء عادت توی ِ سینه ام کلاکت خورد می دونستم که این فیلمه ! می دونستم کجا هستم خودآزاری به دست عشق ; دوباره چشمامو بستم جهان بی وقفه زیبا بود... منو دل غم نمی خوردیم برای بهترین احساس ، چه اسکارها که می بردیم... تو کم کم دور شدی از من ، سقوط من مسجل شد اپیزودهای دوست داشتن ، به دلتنگی مبدل شد سکانس خوب این قصه مثه همیشه کوتاه بود موتیف ِ فیلم بعد از تو فقط بغض و تب و آه بود یکی داد می زنه : کات کن!! ولی من خسته مو میرم حواسم نیست به کارگردان! من از جون خودم سیرم فلاش بک می زنم حالا ، به شبهایی که روشن بود به اون روزای ِ نوستالژیک ، که نقش ِ اولش "من" بود "سوپر استار" اون روزا ، تو این روزا یه شبگرده! برای بدترین بازی ، تمشک ها رو درو کرده.... محسن شیرالی
پ ن 1 : به دلیل مشغله زیاد متاسفانه از این به بعد فرصت خبررسانی در مورد به روز شدن وبلاگم بوسیله کامنت را ندارم . دوستانی که تمایل دارند از به روز شدن این وبلاگ باخبر بشوند ، می توانند در بخش خبر نامه این وبلاگ ( سمت چپ ، زیر لینک ها ) عضو شوند. به این شکل بعد از هربار به روز شدن وبلاگ "تابوت" ، ایمیلی به آدرس ایمیل شما ( مبنی بر به روز شدن وبلاگ ) ارسال خواهد شد. پ ن 2 : توضیحاتی پیرامون بعضی واژه های بکار برده شده در ترانهء "سوپراستار" : 1. اکسپرسیونیسم : نهضتی ادبی- هنری است که درفاصله ی سالهای 1903 تا 1933 درآلمان به وجود آمد. ویژگیهای این نهضت نگریستن به جهان ازدریچه ی عواطف واحساسات است . درآثار اکسپرسیونیستی ، واقعیت به همان شکل که به نظر هنرمند می رسد، بیان می شود. 2. آنونس : فیلم کوتاهی که برای تبلیغ و معرفی یک فیلم تهیه می شود. 3. نوآر : نوآر در فرانسه به معنای سیاه و فیلم نوآر به فیلم سیاه معنی شده است. 4.موتیف: عبارت است ازعنصر یا عناصری از فیلم که به صورت معناداری تکرار می شوند. 5. تمشک : یا همان تمشک طلایی ، نقطه مقابل جایزه اسکار است و به بدترین های تعلق میگیرد. پ ن ۴ : آیا من از سر ِ اتفاق زنده ام هنوز؟
پ ن ۵ : جا داره به دوست خوبم " الناز اسفندفرد " بخاطر حضور با احساسش در آلبوم شادمهر تبریک بگم! همینطور به مهربانی که این بار اول نیست که به ترانه سراهای جوان کمک می کنه که با این نابغه موزیک ما همکاری داشته باشن...
پ ن ۶ : چه بی رحمانه سکوت می کنم....
پ ن ۷: فارغ از کش و قوس های سیاسی ، دلم برای همهء بهمن قبادی های در انتظار می سوزد... آوازهای سرزمین مادری ام چه سوزناک شده اند..
پ ن ۸: " آتشی ز کاروان به جا مانده "..... بیژن ترقی هم رفت...
|
|
+به خاک سپرده شده در
شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 12:54 توسط محسن شیرالی |
|
|
این سالها با چه سرعتی میگذرند! بی محابا.. بی اعتنا به دعاها و آرزوهایی که هر شب در میان چشمان اشک آلود میلیونها نفر میرویند و میمیرند... چقدر خالیست جای بعضی نفرات میان ما... زنده ها و مرده هایی که از دست دادم... از دست دادیم... امیدوارم سال جدید سال خاطره انگیزی برای همه ما باشد... ترانه زیر پیشکش من به همه شما عزیزان که بی محابا مهربان هستید.. هفت سين رويايي سلطنت صداقت و سقوط بي محبتي سياست عاشقي و سرخوشي و سلامتي سبقت شادي از غم و سانسور هرچي ماتمه خدايا کاري کن بشن ، هفت سين امسال همه سپيدي و سرود صلح ، ساختن دنيايي قشنگ سازش آدما با هم ، سرکوب هردونه فشنگ سير شدن گرسنه ها ، سخاوت ابر و زمين خدايا اين هفتا سين ُ رو سفرهء جهان بچين دشمنی و خط بزنیم ، دو روزه عمر خیلی کوتاس شروع این سال جدید عیدی زیبای خداس پیرهن غصه رو درار ، عید اومده سال نو ِ لباس شادی کن تنت امسال دیگه سال توئه خواننده و آهنگساز : سعید محمدی همخوان : فرزانه ترانه سرا : محسن شیرالی تنظیم کننده : شاهین یوسف زمانی پ ن ۱ : چندماه پيش آقاي سعيد محمدي از من خواستند ترانه اي به مناسبت عيد نوروز بنويسم.. در ابتدا هيچ تمايلي براي نوشتن اين ترانه نداشتم و حتي اين موضوع را با يکي دو تن از دوستاني که در حيطه ترانه فعاليت مي کنند در ميان گذاشتم و از آنها خواستم که اين ترانه را بنويسند اما ترانه هاي ايشان چندان جالب از آب در نيامد و نهايتا بعد از مشورت با چند دوست مجاب شدم که ترانه را خودم بنويسم و نتيجه آن ترانهء "هفت سين رويايي" شد که ويدئو کليپ آن با صداي آقاي محمدي این روزها از بعضي کانال ها پخش می شود. از ترانه ام راضي هستم چرا که از صميم قلب چنين آرزويي براي اين کره خاکي دارم و با تمام وجود از خداوند مي خوام که اين ترانه ساده ، به حقيقت مبدل بشه.... آمين... پ ن ۲ : آهنگ را می توانید از اینجا دانلود کنید. |
|
+به خاک سپرده شده در
یکشنبه دوم فروردین 1388ساعت 11:29 توسط محسن شیرالی |
|
|
دلگیرم از فال فروشی که سالهاست از او فال حافظ می خرم اما مرغ عشق هایش حتی یکبار ( آنهم برای دلخوشی) در نیاوردند آن فالی را که روی آن نوشته است : "یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور... " ○ ○ ○ ساعت هفت بود! هفتمین سال ِ هفتمین دههء این قرن ملول ، به ملاقات بهار می رفت! هفتاد و هفت... همه در تکاپوی هفت سین ها بودند ، آن روز که ساعت هفت بار نواخت و سال ِ هفتاد و هفت بود و من بیزار بودم از تمام هفته های بی هدف و حرف ها و هفت های نفرینی ِ عمری که سخت می گذشت... میان آنهمه هفت بود که برای اولین بار تو را دیدم! نه.... که تو مرا دیدی... و خندیدی.. خندیدم.. بعد از سالها... و آن شب چقدر سخت گذشت! هفتاد سال بی خوابی بود آن شب و هفت قرن دلتنگی و هفت دریا دلشوره و هفت آسمان وحشتی شیرین و شگرف... آه.. چه سعادت غمناکی.. میان تمام کتاب های جهان تو را می جستم و بی انکه بدانی به غایت زیبا بودی وقتی بی ابهامی نام مرا
می خواندی و معصومانه می پرسیدی : محسن! خانهء باد کجاست؟ و چقدر دوست می داشتم آن روزها ، سالها هفتصد و هفتاد و هفت روز و هفته ها هفتاد روز و روزها هفتاد و چهار ساعت می شدند و عقربه های ساعت هفتادبار می چرخیدند! اما نشد!... امروز مرا نگاه کن! مثل شرابی ده ساله ، ذره ذرهء وجودم تخمیر شده است! این روزها که هفتمین سال ِ هشتمین دههء این قرن ملول ، به ملاقات بهار می رود ، همهء درها را بسته ام و با چند خاطرهء سنگین ، خود را سنگسار می کنم.... امروز چه دیدنی شده ام.... چه بی پروا مردنی ام... چه عاجزانه ، شاعر.. . . . بانو سلام... ○ ○ ○
پ ن ۱ : چاره ای جز نوشتن ندارم! پ ن ۲ : کتاب : مستاجر - نویسنده : رولان توپر .... این کتاب وحشتی رقیق رو توی رگهای شما راه میندازه... فیلم : مستاجر - کارگردان : رومان پولانسکی - بر اساس رمان "مستاجر" پ ن ۳ : همه چیز به همین مسخره گی و ساده گی است که هست!!
|
|
+به خاک سپرده شده در
شنبه دهم اسفند 1387ساعت 8:0 توسط محسن شیرالی |
|
|
تمام کوچه های اهواز نام تو را از برند... و ترانه های مرا... فقط برای یک لحظه باور کن در همین لحظه کسی به روز میلادش مرگ خویش را به نظاره نشسته و نام تو را با ناخن های فرتوتش بر تن تمام کوچه های اهواز حک می کند... باور کن بانو... ○ ○ ○ شاید برای تو ( و خیلی ها) عجیب بودم! وقتی پانزده یا شانزده ساله بودم رابطه ای غریب با صدای راجر واترز و HETFIELD داشتم.. با شجریان انس گرفته بودم و صدای ساز کلهر را گریه می کردم. کافکا را کشف کردم و به بامداد و فروغ و علو ایمان آوردم... پانزده یا شانزده ساله که بودم Camel را مشق می کردم و Tom Waits را نوش! پانزده یا شانزده ساله که بودم نـِی می زدم و حافظ می خوردم و شمس می کشیدم و دور می شدم از پانزده شانزده ساله ها! از آدم ها! آدمک ها... شاید برای تو ( و خیلی ها) عجیب بودم وقتی که تمام قوانین پانزده شانزده ساله ها را نقض کردم و مردم مرا با انگشت اشاره شان به هم نشان می دادند و من نمی دیدم هیچ کدامشان را و همچنان راجر واترز و فروغ و حافظ و شعر و ..... . من به سمت تو نیامدم بانو! من برای همه مثل مجسمه های مردان اساطیر سرشار از راز بودم و تو هم
یکی از همه! تو شجاعت به خرج دادی و به سرزمینی پا نهادی که تلفیقی از راک و متال و چهارگاه و مسخ و آیه های زمینی بود...... اما جهان مرا نشناختی!!! شاید برای تو ( و خیلی ها ) عجیب هستم... امروز متولد می شوم و عمرم از ربع قرن HETFIELD و گره گوار سامسا و ترانه و شمس تجاوز
میکند و همچنان فکر می کنم که چرا آنهمه برای تو و خیلی ها عجیب بودم وقتی مرا هیچگاه ندیدید!!!! ○ ○ ○ پ ن 1 : روز تولدم نيز چیزی همرنگ تو کم دارد! باور کن بانو.... پ ن 2 : تعریف مناسبی هستم از کلمهء "درگیر"... پ ن 3 : قرار شد در هر پست یک کتاب و فیلم معرفی کنم. آنچه که خودم دوست می دارم : کتاب : خاطرات پس از مرگ براس کوباس - ماشادود آسیس . (مترجم : عبدالله کوثری) خاطرات پس از مرگ براس کوباس آنقدر خاص و کم نظیر روی کاغذ آمده است که همیشه از آن بعنوان یکی از عناصر تاثیر گذار بر روی ادبیات نوشتاری ام یاد کرده ام. تصور خواندن خاطرات یک مرده شاید برای هرکسی جذابیت های منحصر به فردی داشته باشد.... فیلم : Ghost Dog – جیم جارموش . جیم جارموش کارگردان مورد علاقه من بوده و خواهد بود. فارست ویتاکر ( برنده جایزه اسکار در سال 2007) محور این فیلم بوده و موسیقی متن این فیلم نیز توسط خواننده و آهنگساز مورد علاقه ام یعنی تام ویتس ساخته شده. این فیلم را بیش از ده بار دیده ام....
|
|
+به خاک سپرده شده در
دوشنبه چهاردهم بهمن 1387ساعت 12:41 توسط محسن شیرالی |
|
|
جيمز هيتفيلد لعنتي با آن صداي جادويي زير گوشم مي خواند "nothing else matters" که تو زنگ
زدی..
چهار يا پنج سال پيش بود... در حال نوشتن داستان بودم... محرم بود... دلتنگت بودم ، سخت!
از مردي مي نوشتم که آشفته بود و ميخنديد و چشمانش گود رفته بودند و خميازه نمي کشيد!
روي کاغذها چمباته زده بودم تا اگر مادر بي هوا وارد اتاق شد نبيند پسرش اشک... .
ديوارهاي اتاق هيچ نبودند جز چند ديوار آغشته به غزليات و رباعيات ومثنوي ها و....
تو ديوارهای مرا میشناختی!
محرم بود.. دلتنگت بودم، سخت! به نام "حسين" دخيل بسته بودم منه کافر دستهايم را !
حرف هايت را از برم هنوز... من هيچ نگفتم... فهميدي بغض کرده بودم؟ مگر سيم هاي تلفن مي توانستند
اين بغض هزار ساله را به اين آساني به گوش تو برسانند؟
اينروزها که محرم است و جيمز هيتفيلد همچنان زير گوشم مي خواند و همچنان دلتنگم و چشمانم گود
رفته اند و خميازه نمي کشم و حرف نمي زنم :
دستانم را به نام "حسين " دخيل بسته ام تا شايد اين طناب را گره محکم تري بزنند و مثل ابلهان دوباره از
روي چهارپايهء عتيق ِ اين روزها به زمين نيفتم و تمام! ○ ○ ○ پ ن 1 : گاهی به اعتقادات دیگران غبطه می خورم و تلافی اش را با داد و بیداد سر خدای جیبی ام در می آورم... طفلی اینروزها خیلی نازم را میکشد... پ ن ۲ : از پست بعدی سعی می کنم در هر پست یک کتاب یا فیلم را معرفی کنم. کتابهایی که خواندن آنها مرا شگفت زده کرده بود و فیلم هایی که بر "من" تاثیر گذار بوده اند.... پ ن ۳ : سلام
|
|
+به خاک سپرده شده در
پنجشنبه دوازدهم دی 1387ساعت 16:11 توسط محسن شیرالی |
|
و شروع چهارمین سال از تولد تابوت ...
همیشه به این موضوع فکر می کنم که بعد از مرگ ، اولین کرمی که بر کالبدم خواهد افتاد می تواند دوست خوبی باشد یا نه!!
امیدوارم که خوب باشد...
○ ○ ○
تمام این شب ها میرم کنار کارون... روی نیمکت چوبی ای می نشینم که حدس میزنم سالها پیش فروغروی آن نشسته و "رود پر شوکت" را سروده..حدس میزنم سید علی صالحی روی همین نیمکت برای ریرا نامه ای نوشته و حسین... حسین پناهی... احتمالا چه اشک ها ریخته..
تمام این شب ها شال گردنم رو میندازم دور گردنم و کلاهم رو سرم میکنم و چکمه هامو پام میکنم و میرم کنار کارون...
همه چیز رو مرور میکنم.. گاهی حرف میزنم..نه با خودم!!! با کارون... و او بدون هیچ چشم داشتی فقط گوش میکنه...
تمام این شبها میرم کنار کارون.. ساعت ها می نشینم و فکر می کنم و فکر میکنم...به تو.. بهخودم.. و به اینکه گناهان توبه ناپذیرم رو کجا مرتکب شدم!!
○ ○ ○
امروز تولد اینجاست... این تابوت...
گاهی من باهاش گریه کردم و گاهی شما... خیلی از کامنت های خصوصی تون رو واسه یادگاری نگه
داشتم... گاهی با بغض شما بغض کردم و گاهی...
وقتی از رفتن او گفتم... وقتی از خدای شما فرار کردم و به خدای جیبی ام پناه آوردم و مرا سرزنش
کردید ... وقتی از حماقت هایمگفتم... وقتی از بانو گفتم.. وقتی درمانده بودم و بغضم را نوشتم...
باور کنید ذره ای ریا نکردم...
اما با این وجود اگر با نوشتن خودم ، شما را آزردم مرا ببخشید...
من ذاتا گناهکارم....
|
|
+به خاک سپرده شده در
پنجشنبه چهاردهم آذر 1387ساعت 9:38 توسط محسن شیرالی |
|
|
تهمت : به من تهمت بزن بانو من از بی حرفی می ترسم بگو.. هر چي که دوس داري بگو پستم... بگو هرزم بگو زن باره و بدکار يه کابوسم ، يه جور وهمم بگو هيچ چيزي حاليم نيس بگو اصلا نمي فهمم بگو معصومي ِ چشمام فقط حربه اس ، يه جور دامه بگو طعم هزار تا لب هميشه روي لبهامه بگو شعرای من کـﻶ دروغن ، حرفاي مـُفتن ( گلم! کوتاه نياي اصلا اگر هم چيزي بت گفتن) بگو هر چيزی بم گفتی همه شهرو خبر کردم مراعاتم نکن هرگز بگو نامرد ِ نا مردم بگو بي رحم ُ دلسنگم حسابي بد بگو از من بگو.. هر چيزي که نيستم! منو خـُرد کن.. منو بشکن بزن هر قد که دوس داري واسه اين روح ِ سردرگم واسم اصلا مهم نيس که چه فکري مي کنن مردم بگو بانو! بگو بازم که ديوونه م... مازوخيستم! ولی هرگز ، گلم.. عمرم.. نگو که عاشقت نيستم!!
نگو که عاشقت نيستم!! محسن شيرالی
|
|
+به خاک سپرده شده در
شنبه بیست و پنجم آبان 1387ساعت 8:1 توسط محسن شیرالی |
|
|
وقتی که تو تنهاییات ، تو سینه نعره می کشی چه خوب میشد ، یکی میگفت : برام یه بره می کشی؟ .... ...... م.ش ○ ○ ○ هزار سال شد.. شایدم بیشتر شایدم کمتر.. خسته شدم بسکه چش دوختم به این آسمون دست تنگ! من که چیزی ازت نخواستم! خداییش خواستم؟ هزار سال شد آخه... تو این هزار سال با کلی مورچه و کرم و هزار کوفت و زهرماری ِ دیگه دمخور شدم.. اما دندون رو جیگر گذاشتم. روزی هزار بار از رو اسمت مینویسم که خدای نکرده ، زبونم لال ، اسمتو فراموش نکنم!! هرچی باشه ارزش گل ِ آدم به عمریه که پاش صرف شده! هزار ساله که پات نشستم! مگه تو نگفتی دیگه عمرا مثه من پیدا نمی کنی؟ هان؟ واااای.. نیگا کن... ببین چه فاصله ای افتاده بی اخترک هامون... میبینی؟ مال تو اون بالا بالا هاست و مال من یک و نیم متر زیر خاک... شایدم تو راس میگی.. امشب اینجا تاریکه و من می ترسم.. کاش میشد دستمو بگیری و زیر گوشم بگی : محسن.. همه چیز درست میشه.. ○ ○ ○ پ ن 1 : توهم زدم و یه چیزی نوشتم.. جدی نگیرید... پ ن 2 : پس با همه وجود خودم را زدم به مردن - تا روزگار ، دیگر – کاری به من نداشته باشد...(قیصر.ا) به همین زودی یکسال شد.. پ ن 3 : یه تبریک واسه عزیزی که اینروزا خیلی خوشحاله.. و چون عزیزه ، منم واسش خوشحالم.. "مهربون ترین دختر خالهء دنیا ; با تمام وجود بهت تبریک میگم..." پ ن 4 : صبح ها میرم اداره و همزمان رو پایان نامه ام هم کار میکنم. ظهرها درس میخونم و عصرها هم یا میرم دانــشگاه و یا می رم شرکت و طـراحی و طـراحی و طـراحی .شب ها هم به پـــــرسه زدن رو سنگفرش نمور پارک ساحلی طی میشه!با وجود اینهمه مشغله نمیدونم چرا بازم وقت گیر میارم و به چیزایی که نباید فکر کنم ، فکر می کنم! باید یه فکری واسه اون وقتا هم بکنم.. پ ن 5 : انتوان دوسنت اگزوپری رو به اندازه بامداد دوست دارم! چون اونا رو به واسطه هم شناختم.. پ ن 6 : " دردیست غیر مردن کانرا دوا نباشد .... پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن؟ "
|
|
+به خاک سپرده شده در
یکشنبه دوازدهم آبان 1387ساعت 6:53 توسط محسن شیرالی |
|
|
خیال نکن که آرومــم با این لبخند ِ اجباری برای سنجـش طاقت باید زخما رو بشماری م.شیرالی ○ ○ ○ آه... ای خدای جیبی! باز هم تو راست گفتی! باز هم من غلط کردم... چشمانم درد میکنند... سایه ام تب و لرز دارد.. و دلم معصومانه کپک میزند.. و من با همهء حماقت هایم همچنان ته سیگارهایم را می بلعم و فروغ میخوانم.... آه ای خدای جیبی... من اعتماد کردم! به احساسم... به این بدکارهء قدرتمند اعتماد کردم... من گمان کردم "همهء کلمات خواهران منند"... من گمان کردم موهبت معجزه گاهی سرانگشت اش را بسوی من نشانه میرود! من به غلط با گمانه ها زیستم... من به غلط زیستم... من ... غلط... چندم اسفند بود که قسم خوردم حواسم تنها به خودمان باشد؟ به من... به تو .... تقویم هامان را به دست کدام دوره گرد سپردم که اینگونه تجربه هایم را از یاد برده ام؟ خدای کوچک من... من نفرین شده ام... من طلسم شده ام... گویا با سرنوشتی موهوم و سرفه های اشک آلود ، قرابتی عمیق دارم...
من در اتاقم که بوی جلجتا میدهد به صلیب کشیده شده ام... ای خدای جیبی ، از کوچکی ِ این روزهای همیشه و همیشه خلاصم کن.. تبعید یک تکه خیال ، مرا می ترساند.. اقرار مرا بر پیشا نی ات حک کن تا لا به لای این ثانیه های مندرس نامی از احساس نبرم! من باختم! به خودم باختم! به تصور غلط ِ هبوط ِ فرشته های آدم نما باختم... و حالا که گوشهء اتاقم حماقت هایم را میشمارم آرام آرام در این جملهء تو زاده میشوم که گفتی : سنگ باش تا سنگسار نشوی! ○ ○ ○ پ ن 1 : من در آینه مردی را میبینم که خنجر به دست به مرگ من کمین نشسته. مردی که به من بسیارشبیه است... من اعتماد کردم... و این گناهی نابخشودنیست! پ ن 2 : نمی دانم روزی هست که باید جوابگوی آنچه کرده ایم باشیم یا نه ! اما اگر بود ، حلالت نخواهم کرد! من خون دل خورده ام! نفس هایم بوی خون مردگی می دهند! چرا؟ پ ن 3 : دیگر از هیچکسی هیچ انتظاری ندارم !!!!! پ ن 4 : کاش کمی عوضی بودم! پ ن 5 : در مورد ترانه ایی که در پست قبل نوشتم همین توضیح کافیست که: این ترانه به مثابهء نمایشنامه- ای کوتاه بود که کاملا برایم ملموس است! حالا بعضی هی بزنند بر سرشان که تو چنینی و چنان!! حداقل دراین دنیای مجازی با وجدان باشیم! من تا به چیزی ایمان نیاورم نمیگویم! پ ن 6 : آه ...
|
|
+به خاک سپرده شده در
یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387ساعت 11:19 توسط محسن شیرالی |
|
|
گاهی ترانه (یا شعر) یک اتفاق است.. گاهی یک تجربه... گاهی یک آرزو.. گاهی کابوس.. و گاهی هیچ چیز... آیا کسی میتواند مرا قضاوت کند؟... " مـسـخ " یه زیر سیگاری ِ لبریز ، دو سه تا قوطی ِ وُدکا یه نور قرمز ِ بی جون، Garage Day's ( ِ ) متالیکا یه سرگیجهٴ وهم آلود ، یه حس مبهم ُ تازه یه روسپی روی ِ تخت من ، با دود هی حلقه میسازه تن عریون ِ جذابش تو این تاریکی هم پیداست نمیدونم چرا اینجام ، نمی دونم چرا اینجاست! تو این نیمه شب ِ منحوس ، یکی کـُپ کرده تو سینه ام داره عـُق می زنه رو من ! دارم ترسش رو می بینم! ولی من مسخ ِ این راهم ، تو این روزای ِ گندیده یقین ِ این گریزم رو دلم هرگز نفهمیده تو گیراگیر این وحشت ، هوای چشماتو کردم نگاهم میره رو دیوار ، - یادم رفت عکستو کندم! –* یه ساعت بعد ، اتاق ِ من ، یه حس تازه ای توشه یه نوره آبی می تابه ، - رولبهاش "عشق" ِ داریوشه – میاد سمتم.. لوند ُ نرم ، لبامو ساده میبوسه میخوام لمسش کنم اما نمیشه ، عین ِ کابوسه تنم یخ میزنه اما دلم گـُر میگیره کم کم نمیدونم کی داد زد که ، بازم چشمامو وا کردم.....
اتاقم غرق ِ در خون ِ ، روی رگهام جای ِ تیغه - باز اون لکاته غیبش زد- ، تو گوشم ناله وُ جیغه سه چار روز بعد، اتاق من ،the Wall رو گوش میدم ، تنهام
دوباره روز ُ شب کردن راه افتاده توی ِ رگهام دوباره دنیای بی تو ، دوباره قرصای ِ رنگی خودارضایی با چندتا شعر ، دوباره لاس با دلتنگی دوباره سوژهء حرف ُ حدیث ِ بی سروپاهام دوباره قصهء مـرگ ُ ، منو ، یه سکس نافـرجام.......... محسن شیرالی
|
|
+به خاک سپرده شده در
چهارشنبه سوم مهر 1387ساعت 10:3 توسط محسن شیرالی |
|
|
گاهی زندگی مثل نفس تنگی می شود.. مثل ایست قلبی! گاهی نفسم تنگ می شود... گاهی قلبم می ایستد... و هیچکس نفس نمی شود... و هیچ کس شوک نمی شود... و خدا با کتابی زیر بغل و ریشی تا روی زمین با پوزخندی فیلسوف مآبانه مرا از جهنمی می ترساند که سالهاست در آن می سوزم.. جهنم همین جاست!! شک نکن.... ○ ○ ○ هیچ غل و زنجیری کفاف نمی کند منه دیوانه را.. آرزوهایم درد می کنند... افکارم سوت می کشند... چیزی در سینه ام آشوب به پا کرده.... با دردی بی نام می سازم و مسامحه می کنم با حجمی شگرف از دلمردگی که دل نازکم را ذره ذره می خشکاند.. احساسم ، هر روز به انتظار اتفاقی (که نمی دانم چیست) نا جوانمردانه جان می دهد... اتفاقی شوم که دژخیمانه نابود شدنم را به نظاره نشسته... من تهوع آورترین کلام نوستالژیک این روزهای سردرگم ام.... می ترسم... تکیده ام... آیا کسی در انتهای این فصل غم انگیز مرا باز خواهد شناخت؟ ○ ○ ○ پ ن 1 : این روزها اقتباس دردآلودی هستند از سالهای سال دلواپسی و دلتنگی ... بی هیچ پرده ای اقرار می کنم : "من می خوام برگردم به کودکی..." پ ن 2 : وقفه های طولانی ِ میان نوشتن هایم را ببخشند دوستانی که مرا شرمنده سخاوت و محبتشان می کنند... بعضی ، بی وقفه مهربانند... پ ن 3 : این فقط یه پیشنهاده.... پ ن ۴ : این هفته ها هوای اهواز شرجی ست... درست مثل چشمانم... کاش باران ببارد..
پ ن ۵ : این روزها به نوشتن و نوشتن و شنیدن می گذرند. بعد از سالهای سال ، همچنان مسخ ِ high hopes* و Comfortably Numb* هستم... *Pink floyd
|
|
+به خاک سپرده شده در
سه شنبه پنجم شهریور 1387ساعت 10:38 توسط محسن شیرالی |
|
|
is iT mE you ?loOkiNg FoR
|
|
+به خاک سپرده شده در
چهارشنبه سی ام مرداد 1387ساعت 0:0 توسط محسن شیرالی |
|
|
سیزده سال پیش بود... من سیزده ساله بودم و متحیر از چگونگی چینش کلمات.... و تو مرا به ژرف ترین واژه ها سوق دادی.... با صدای خسته ات و کلام علو... برای همیشه دوشنبه ها و پنج شنبه ها میعادی تازه خواهم داشت با "خواب یک ستاره"... راستی! هرکس آمد میگویم نیستی... می گویم رفته ای شمال... تو به جنوب بیاندیش .... ..... و به عطر ریواس و ترانه... کلامم رقت بار شد... ببخش... از نو مینویسم.. سلام خسرو... حال همهء ما خوب است.. اما تو باور نکن....
|
|
+به خاک سپرده شده در
جمعه بیست و هشتم تیر 1387ساعت 0:0 توسط محسن شیرالی |
|
|
قبرستان ارتباط با تابوت نمای تابوت ** پروفایل مدیر وبلاگ ** |
